جــزیـره ای پـر از ســرگرمی هــای جـمع و جـور و باحـال!

بازی کن

چرا بازی؟ ( قسمت اول: بازی در کودکان )

 

همیشه از قدیم الایام در مملکت ما مسئله این بوده که بازی کردن یه کار بیهوده و الکی جهت گذران وقت و دورهم بودن و همین عشق و حالای لحظه ای بوده. برای همین هم وقتی به بابا ها و بابابزرگ ها و مامان و مامان بزرگ ها می گفتید بیاین باهامون بازی کنید بابا ها میگفتن کارداریم و سرشون رو میکردن تو روزنامه و یا اخبار تلویزیون رو دنبال میکردن . مامان ها هم وقتی با این خواسته ی ما روبرو میشدن میومدن یک دقیقه کنارمون می نشستند و بعد میرفتن به غذاشون سر میزدن تا ببینن غذا ته گرفته یا نه. این پروسه برای تقریبا همه ی اعضای بزرگسال ما طی میشد که یا نمیومدن  بازی یا اینکه میومدن اما نه تنها بازی حال نمیداد بلکه باعث میشد دیگه اون بازی رو هم تو جمع خانواده تکرار نکنیم. حالا حلقه ی گمشده ی این اتفاق تو خانواده ها چی بود؟

حالا همین فضا رو تو مسافرت در نظر بگیرید، همین جمع اگر تو مسافرت برنامه ی بازی پهن میشد، همه میومدن جمع میشدن و اینجا بود که بازی حسابی بهمون حال میداد. چرا ؟ چون تو مسافرت برای لذت بردن اومده بودن و توجه و فکر و ذهنشون روی بازی بود. حالا چه بازی های کامپیوتری میخواست باشه چه بازی رومیزی و چه پانتومیم و داستانای بعدش.

حلقه ی گمشده ی این داستانا توجه بود. حالا توجه از کجا میومد؟ توجه از اینکه ما احساس نکنیم بازی کردن وقت تلف کردنه نشات میگیره. همین حس که همونقدر که برای کارهامون وقت میذاریم و براشون ارزش قائلیم برای بازی ها و تایم های فراغت مون هم همین حس رو داشته باشیم. اما چرا باید برای بازی کردن و اینجور تفریحاتمون وقت بزاریم ؟ برای اینکه بتونیم به این نقطه از زندگی برسیم که برای بازی به اندازه ی چیزای دیگه زندگیمون وقت و انرژی بزاریم باید بدونیم که بازی قراره تو زندگی ما چه تاثیری بزاره و آیا واقعا فقط کاربردش تفریحه و اینجوری که میگن وقت تلف کردنه ؟ این پاسخ دو بخش داره یکی کارکرد بازی برای کودکان و کارکرد بازی برای بزرگسالان.

 

 

درمورد کودکان که نقش بازی خیلی زودتر ثابت شده و تاثیرش در رشد کودکان برای پدر و مادر ها جا افتاده. معمولا پدر و مادرها تو خونه از فرصت بازی کردن بچه ها برای رسیدن به کارشون استفاده میکنن و فقط دنبال اینن که بتونن مدتی از شیطنت های بچه هاشون راحت بشن. اما نکته ی مهم، انتخاب بازی ها برای کودکان هست چراکه این بازی ها هستن که شخصیت کودکان را شکل میدن. کودکان تو بازیا خودشون رو به جای شخصیت های مختلف قرار میدن و در تخیل خودشون به مبارزه با موجودات مختلف میرن و این توانایی به اونها داده میشه تا با اعتماد به نفس به رقابت بپردازن. در این نوع از بازیا مسئله مهم اینه که فرزند شما در حال استفاده از قوه تخیلش هست و همین باعث میشه تا بتونه این قدرت رو به مرور زمان پرورش بده.

 

بازی کردن روی کودکان تاثیرات زیادی داره: 

  1. وقتی کودک در پی نیاز های غریزی خودش رها میشه، ساز و کار های درونی و بیرونی او همه فعال میشه، آرامش درونی پیدا میکنه، تمرکز میکنه و فکرش رو به کار میندازه و خلاقیتش رو بروز میده.
  2. آرامشی که به دست میاره، از اون شخصیتی سالم، خوشبین و آینده نگر میسازه.
  3. وقتی تمرکز میکنه، قدرت برنامه ریزی و سیاست گذاری رو تمرین میکنه. کودکانی که تمرکز رو یاد میگیرن، در سنین بالاتر به مدیرایی بزرگ و موفق تبدیل میشم.
  4. وقتی فکر میکنه، به راهکار های بلندمدت، میان مدت و کوتاه مدت دست پیدا میکنه.
  5. وقتی کودک در تنهایی خودش بازی میکنه، خود به خود بر زمان و کار و امکاناتش مدیریت میکنه و چون بازی رو تکرار میکنه و از تکرار خسته میشه، تلاش میکنه راه های دیگه ای برای بازی پیدا کنه.
  6. وقتی با دیگران بازی میکنه، از روابط خانوادگی تا اجتماعی رو امتحان میکنه ولی گاهی مادران محافظه کار تر، به دلیل حساسیت های بی مورد جلوی این تجربه های ارزشمند رو میگیرن.

نوشته های اخیر

دسته بندی ها